Kiedyś dojeżdżałem do liceum tak, że najpierw drałowałem kwadrans rowerem do kolegi, który mieszkał przy stacji, a dalej razem jechaliśmy pociągiem. Pamiętam, że wprawiło mnie w totalne osłupienie, że przy śniadaniu dookoła kolegi skacze mamusia. Dla mnie, z rodziny, w której każdy szanujący się osobnik wstaje w południe, chyba że absolutnie musi inaczej, była to kompletna abstrakcja. Ja sobie sam śniadanie robiłem chyba już od pierwszej klasy podstawówki... (A od samotnego chodzenia piechotą do szkoły odległej o jakieś półtora kilometra też nic mi się nie stało)

A co do parytetów to za komuny nie było czegoś podobnego? Obywatele z rodzin robotniczych i chłopskich mieli fory nawet jeśli (zwłaszcza jeśli?) osobnicy z rodzin inteligenckich mieli znacznie lepsze predyspozycje.

"Długa pamięć to najbardziej radykalny pomysł w polityce" - szkoda, że nie pamiętam kto to powiedział.

Amen Siwa, amen...

wiadomo, specjalizacja jest dla insektów.

równouprawnienie może polegać także na takim samym prawie do nic nierobienia tak dla chłopa jak i dla baby

@siwa: "Dla własnego (i waszych przyszłych synowych) dobra nauczcie swoich synów prać skarpetki, robić sobie kanapki, nakrywać do stołu, gotować makaron, zmywać naczynia i przygotujcie ich mentalnie" - nie wiem na ile świadomie, ale ciągle jednostronnych argumentów używasz. Równie dobrze można wyjść z drugiej strony - jak się kobieta zajmie naprawą auta, komputera i polityką, to facet zajmie się kuchnią i okolicą.

Bo jako żywo przypomina mi się scena, kiedy - idąc z kumplem i moją miłą daję jakiejś paniusi stojącej na światłach w centrum miasta w aucie znać, że coś jej się urwało (wyglądało na jakąś osłonę silnika/chłodnicy od spodu) i szoruje po asfalcie (sama nie zauważyła, nie wiem czemu, bo hałasowało znacznie, ale nie zauważyła). Owszem, zjechała. I z wyrzutem do mnie, że się spóźni. I pyta się, czy może z tym - szorującym po asfalcie) jechać (kilkadziesiąt km). I że ona się nie zna i co ma zrobić. I wyraźnie oczekuje, że będę w tym aucie grzebał i ogólnie się tym zajmę. A na sugestię, że na jej miejscu skontaktowałbym się z mechanikiem/pomocą drogową, pyta nas - idących pieszo - jaki jest numer do pomocy drogowej.

Czyli klasycznie: facet idący chodnikiem, nie mający nic wspólnego z autami, zna się na autach lepiej niż kobieta z uprawnieniami do obsługi auta (o podstawach fizyki nie wspominam). I będzie niósł pomoc w kwestiach technicznych.

Więc, drogie panie - dla własnego dobra tępcie takie zachowania, u koleżanek i w rodzinie, bo po paru takich akcjach naprawdę można zwątpić, że kobieta to nie tylko die drei K.

Ja się w domu uczyłam raczej męskich zadań, bo matka nikogo do kuchni nie dopuszczała (wyjątkiem były frytki, które sobie robiłam z koleżanką regularnie), za to ojciec chętnie mi pokazywał we wszystkim co i jak. W związku z tym potrafiłam sobie sama walkmana naprawić, rozkręcić magnetowid i wyciągnąć taśmę, a obecnie z powodzeniem wbijam gwoździe i bezbłędnie słyszę, gdy z auta wydobywają się niepożądane dźwięki. Ale ja bym raczej nie postulowała o uczenie jednej płci prac dotychczas "zarezerwowanych" dla drugiej, tylko o uczenie samodzielności. Mnie życie nauczyło, że lepiej liczyć tylko na siebie, więc zamiast trzepotać rzęsami czasami trzeba po prostu zakasać rękawy i zrobić swoje, czy to będzie robota typowo męska czy to typowo damska (no chyba że się bardzo nie chce ;-> ).

@rozie -- pominęłam w tym wpisie panów, których podział obowiązków streszczał się w zdaniu "jesteś kobietą, to musisz robić mi kanapki", z zależenia staram się nie pisać o debilach płci obojga.

@siwa Wiesz, tylko co innego jak ktoś ma takie dziwne wymagania w sytuacjach... nazwijmy to niepublicznych, w stosunku do osoby, którą jakąś tam lepiej zna (to chyba powinny z grubsza znać swoje poglądy?), a co innego dostać takiego strzała na dzień dobry od osoby, którą pierwszy raz na oczy się widzi. Mniej więcej tak, jakbym na jakimś ognisku do pierwszej z brzegu dziewczyny "weź przygotuj mi posiłek". I zdziwienie, że w podskokach nie pędzi.

Tak czy inaczej, podział tworzy się duuużo wcześniej. Pamiętam z podstawówki, że w czasie kiedy my na ZPT robiliśmy proste układy typu Mostek Graetza czy uczyliśmy się czym wiercić w pleksi, to dziewczyny robiły kanapki czy inne naleśniki. Nie wiem jak to teraz wygląda...

Ja to tylko nie rozumiem, czemu napisałaś, że nie jesteś feministką, skoro jesteś.

@kasica: bo nie ;)
@siwa: ja mam tak zaburzone tradycyjne funkcje kobieco - męskie w gospodarstwie domowym jak tylko się da. W efekcie dawno przestałem na to zwracać uwagę. Od zawsze zarabiałem, zarabiam i pewnie będę zarabiać mniej niż moja żona, będąc przez lat trzy bezrobotnym nie rokującym rozwinąłem w sobie skromny talent kulinarny (podupadł ostatnio bo nie mam czasu), acz temu ostatniemu poświęcę nieco więcej miejsca.
Do osiągnięcia wieku lat 15, jako rozwydrzony jedynak zawsze miałem śniadanie od mamy na czas. Ojciec zaś przyrządzał czasem znakomite obiady jeśli udało mu się zdobyć komponenty, bo specjalizował się - i nadal to czyni - w mięsach, a lata były siedemdziesiąte łamane przez osiemdziesiąte, więc zbytnio nie miewał okazji do popisu.
Moi roztropni rodzice mieli na szczęście znajomych, z których pater familias był instruktorem nurkowania i organizował od 1974 roku obozy szkoleniowe dla młodzieży. Nie bez mojego oporu, w roku 1985 - czyli byłem świeżym 15 latkiem - namówili mnie, abym wziął w tym udział. To był szok. Wielowymiarowy.
Po pierwsze, ja - wtenczas niemal socjopata - musiałem się dogadać z grupą starszych na ogół nastolatków. Okazało się, że mogę, i to bez kłopotów. Nawet wytrzymałem z nimi w jednym ciasnym namiocie, przemoczonym na wskroś.
Po drugie, musiałem ugotować ni stąd ni zowąd dwudaniowy obiad dla 30 głodnych ludzi nie mając bladego pojęcia jak się za to zabrać. Gotowaliśmy sobie sami. Na kuchni zrobionej z żelaznej płyty położonej na dołku w ziemi. Lało tak, że przed rozpaleniem pod garnkami należało wyczerpać wodę z paleniska. Nigdy nie zapomnę dyskusji o tym, jak gotuje się ryż i ile należy go wsypać do gara, by było akurat. Dziś wiem, na trzydziestu okrutnie głodnych wychodzi po aż 150 gram ryżu x 30 = 4,5 kilo. A wtedy nie wiedziałem. Gdyby nie to, że znalazła się sensowna dziewczyna która mną pokierowała, byłoby wtenczas głodno.

Jakiś morał może, bo się rozpisałem. Twardy rdzeń socjologii we mnie podpowiada, że wszystko zależy od wychowania. Nie ma tak, że role są przypisane genetycznie, można wszystko osiągnąć, o ile nie przeszkadza się okolicznościom i jakoś kształtuje wydarzenia tak, by młody człowiek zyskał potrzebne umiejętności. Feminizm też jest pojęciem kulturowym. Może coś znaczyć, ale niekoniecznie, praktyczne jest podejście permisywne + niestwarzanie sytuacji w której dominują jakieś stereotypy...

A, dopisek oraz disklajmer jeszcze post scriptum: ja z tymi ludźmi jeździłem na obozy przez następne 12 lat i nigdy nie mogłem się doczekać sierpnia, do dziś - bo wpadam na coroczne zjazdy na Kaszubach :) W sumie, spędziłem tam bity rok pod namiotem, nie licząc pobytów częściowych oraz wyjazdów zimowych. I nie, nie zrobiłem w tym czasie nawet III klasy CMAS - nawaliło mi mechanicznie ucho wewnętrzne i nie mogę nurkować głębiej niż jakieś sześć metrów w dół, bo boli. Trudno. Zostaje ABC w ciepłej wodzie.

nauczcie swoich synów prać skarpetki, robić sobie kanapki,
nakrywać do stołu, gotować makaron, zmywać naczynia

Xhejn, facet, który tego nie potrafi nie jest facetem. Jest ciotą, albo cipą. Sorry za słownictwo, nie widzę inaczej.
Zmywanie naczyń bardzo lubię - ileż to czasu na filozofowanie i opracowywanie błyskotliwych planów.

A mogłeś po prostu napisać "szowinistyczna świnia"...